Integracja Strukturalna – co to?
„An effective human being is a whole that is grater than the sum of its parts.” – dr Ida Rolf
Integracja Strukturalna to zaawansowana terapia manualna, która koncentruje się na pracy z tkanką powięziową w celu przywrócenia harmonii i optymalnego funkcjonowania ciała w polu grawitacyjnym Ziemi. Terapeuta Integracji Strukturalnej wykorzystuje precyzyjne manipulacje i głębokie techniki, aby w bezbolesny sposób wpływać na organizację i relacje między tkankami, przywracając ich naturalną elastyczność i równowagę. Praca ta może prowadzić do poprawy postawy, zwiększenia zakresu ruchu, redukcji bólu oraz wzrostu ogólnego dobrostanu.
Pełen proces terapeutyczny IS składa się z 10 sesji podczas których, opracowuje się całą objętość ciała. Zabiegi skupione są na wyrównaniu napięcia mięśniowo-powięziowego począwszy od stóp, aż po samą głowę. W efekcie można spodziewać się poprawy funkcjonowania wszystkich układów, odzyskanie możliwości autoregeneracji, eliminację zgłaszanych dolegliwości (w tym bólu i napięć), a także poprawę sylwetki.
Dr Ida Rolf
Zainspirowana osteopatią, chiropraktyką, jogą oraz pracami Alfreda Korzybskiego i George’a Gurdijeffa, zaczeła tworzyć swoja własną metodę. Integracja Strukturalna, stworzona prez Idę Rolf, opierała się na jej przekonaniu o istotnej roli powięzi w ciele. Postrzegała ciało jako skomplikowany system sieci tkanki, gdzie wszystko jest ze sobą połaczone i wpływa na siebie nawzajem.
Historia powstania IS
W późnych latach 20. XX wieku, Ida Rolf zawiesiła badania w Rocefeller Institute z powodu problemów ze zdrowiem kręgosłupa. Niezadowolona z ograniczonych możliwości medycyny w tamtym czasie, rozpoczęła własne badania nad strukturą i funkcją organizmu jako całości. Jej pierwszym krokiem było zainteresowanie się Hatha Yoga, którą studiowała i praktykowała pod okiem Pierra Bernard’a.
Historia Integracji Strukturalnej ma swoje korzenie w latach 40. XX wieku, kiedy dr. Ida Rolf rozpoczęła swoją praktykę terapii manualnej. Początkowo, pracowała z pacjentami w swoim mieszkaniu na Manhattanie, pomagając osobom cierpiącym na chroniczne bóle, które nie mogły znaleźć ulgi w innych metodach leczenia. Jej podejście przynosiło widoczne rezultaty w poprawie zdrowia pacjentów.
W latach 40. i 50. Ida Rolf zaczęła nauczać swojej metody, którą pierwotnie nazwała „Dynamiką Strukturalną”. Letnie kursy odbywały się w European College of Osteopathy w Anglii, a pierwszy formalny kurs w Stanach Zjednoczonych miał miejsce w Los Angeles w 1953 roku.
W latach 60. nastąpił przełom, gdy Fritz Perls, twórca terapii Gestalt, zaprosił Idę Rolf do Esalen Institute w Kalifornii. To miejsce stało się centrum rozwoju alternatywnych metod leczenia ciała i ducha, a tutaj Ida Rolf kontynuowała szkolenie terapeutów i pogłębiała swoje badania nad Integracją Strukturalną.
Jej prace zdobyły międzynarodowe uznanie, co doprowadziło do powstania The Rolf Institute w 1971 roku. Do swojej śmierci w 1979 roku, Ida Rolf intensywnie szkoliła terapeutów, prowadziła badania i publikowała książki na temat swojej pracy. Jej wpływ na dziedzinę Integracji Strukturalnej jest niezapomniany i trwa do dziś, kontynuowany przez licznych terapeutów na całym świecie.
Protokół 10 sesji – „recipy”
„Form and function are a unity, two sides of one coin. In order to enhance function, appropriate form must exist or be created.” – dr Ida Rolf
W klasycznej formie nauczanej przez dr Rolf Integracja Strukturalna składa się z 10 sesji terapeutycznych. W ich trakcie opracowuje się wszystkie rejony ciała poprawiając ich wzajemne relacje (jak wieża z klocków), równoważąc napięcie i elastyczność tkanek oraz poprawiając świadomość ciała.
Terapia zazwyczaj zajmuje od 60 do 90 minut. W jej trakcie terapeuta pracuje manualnie (ręcznie) na ciele pacjenta, czasami prosząc o ruchy czynne. Sam zabieg zazwyczaj nie jest bolesny.
Odstępy pomiędzy sesjami są ustalane indywidualnie, lecz przyjmuje się, że przerwy powinny wynosić od 1 do 3 tygodni.
10 sesji
S1 – „uwolnienie oddechu”, opracowanie rejonu klatki piersiowej
S2 – równoważenie kończyny dolnej, staw skokowy i kolano pracują jak zawias.
S3 – równoważenia napięć z przodu i tyłu ciała, praca na boku.
S4 – opracowanie wewnętrznych stron nóg.
S5 – połączenie nóg z kręgosłupem L.
S6 – „uwolnienie kości krzyżowej”, opracowanie miednicy i nóg.
S7 – opracowanie głowy i obręczy barkowej.
S8 – równoważenie dolnej lub górnej połowy ciała.
S9 – równoważenie dolnej lub górnej połowy ciała.
S10 – połączenie wszystkiego w jedną funkcjonalną całość, Zakończenie procesu IS.